KNOKKE IN MINEUR, GLOBALE SEIZOENSBALANS IN MAJEUR

VRIJDAG 8 AUGUSTUS

Vrijdag 8 augustus trokken we vol goede moed en hoge verwachtingen naar Knokke. Daar aangekomen, leek het wel "the desert storm" te zijn. In de wedstrijden die we bekeken werd er alles behalve mooie volleybal gespeeld, het was eerder een soort reddingsvolley met als doel de bal zo snel als mogelijk weer aan de overkant krijgen en zelf zo weinig als mogelijk fouten maken. We waren dus gewaarschuwd! Als 2de reekshoofd speelden we de allerlaatste wedstrijd van de dag en dit tegen het duo Adriaensen-Crijns. We hadden immens veel moeite met de wind, waardoor we ons eigen spel niet konden opbouwen en we kwamen zo al direct 5-1 achter. Langzaam konden we wat bijbenen, maar alles verliep moeizaam. Bij 14-12 achter begonnen we toch de eerste keer een beetje te pannikeren: we moesten en zouden nu ingrijpen en zo namen we wat meer risico in opslag, wat onmiddellijk resulteerde in een paar aces. We namen nu het voortouw en wonnen met 21-16. Taak volbracht dus en op naar de volgende dag, hopend op minder wind...

ZATERDAG 9 AUGUSTUS

Vrijdag speelden we nog de laatste wedstrijd van de dag, zaterdag moesten we (en alle dames) voor de verandering als eerste aan de slag. We kwamen om half 9 toe op een nog nagenoeg verlaten site in Knokke, de sfeer was nog ver zoek, maar dat mochten we niet aan ons hart laten komen. We warmden goed op, want de inzet van deze wedstrijd tegen Vandenabeele-Van Tuyckom was een 5de plaats! We moesten deze wedstrijd winnen, legden we onszelf op en dat resulteerde in een geforceerd spel. Een paar receptiefouten, aanvallend niet kunnen afmaken en niet verdedigen zoals we normaal doen, zorgden ervoor dat we heel de wedstrijd op achtervolgen aangewezen waren. Het sterke en overtuigende gevoel dat we gans het tornooi in Duinbergen voelden en uitstraalden, was nu ver zoek. Zelfs onze opslag was te slap om druk te leggen. We verloren de wedstrij dan ook met 21-17, een spijtige zaak, want nu bleven we zitten met een slecht gevoel en zouden we het via de lange weg moeten doen, wat uiteraard meer risico op uitschakeling inhoudt.

In de verliezerspoule kwamen we uit tegen Leys-Corneillie, beide vorige onderlinge ontmoetingen wonnen we nog, dus moesten we er gewoon in geloven! In het begin ging de wedstrijd gelijk op, maar al gauw kwamen we door onze opslagdruk een paar puntjes voor. Die werden al weer even snel door onze tegenstanders bijgewerkt en dus moesten we terug knokken om ons in een "veiligere" positie te stellen. Nog steeds speelden we stroef, we hadden moeite met scoren en onze verdediging, waar we anders zo goed in zijn, was ondermaats. Niettegenstaande kwamen we opnieuw 15-17 voor en dit leek toch wel een vrij comfortabele positie: nu zorgen dat we altijd uit side-out zouden scoren en de buit was binnen. Ware het niet dat de dames aan de overkant van het net in 1 rotatie gelijk kwamen en zelfs een punt voorsprong konden nemen. Bij 20-18 was het aan ons om de eerste matchbal tegen weg te werken en dat deden we, maar uit eigen opslag konden we niet voldoende druk zetten en niet verhinderen dat onze tegenstanders tegen scoorden. 21-19 dus en dan kwam er een rallie die op naam van zusje Ellen geschreven mag worden: tot 3 x toe verdedigde ze nagenoeg-onverdedigbare ballen en zo konden we ook deze matchbal wegwerken: 21-20! Zou dit dan toch een teken zijn en het keerpunt van de wedstrijd? Er volgde en misverstand tussen ons bij een free-ball en de matchbal daarna konden de dames aan de overkant toch afmaken, 23-20 verlies dus en voor ons zaten de Masters er op.

Een grote teleurstelling, want onze verwachtingen waren hoog! We waren vastberaden tot de laatste dag door te gaan, maar het heeft niet mogen zijn. Even hebben we onszelf weer teveel druk opgelegd en even was de "het-kan-ons-niet-schelen" mentaliteit van de voorbije weken weg, met alle gevolgen van dien. Maar .... het beachvolley seizoen van 2008 omvat meer dan de Masters in Knokke alleen, dus mogen we ons seizoen niet afrekenen op de slechtere prestatie in Knokke, in tegendeel, want er zijn dit seizoen meer goede en schitterende prestaties geweest dan andere. Na perfecte kwalificatie in Gent en een finaleplaats in Antwerpen kenden we wel een korte terugval in Ieper en Kortrijk, maar daarna steeg onze vorm tornooi na tornooi tot een crescendo in Duinbergen! De fantastische eerste plaats daar behaald, was een droom die uitkwam, we nemen de mindere prestatie in Knokke er dan maar al te graag bij, want slechts 2 andere teams in de competitie deden het ons voor en konden ook tornooizeges op hun naam schrijven! We eindigen dit seizoen met een mooie 4de plaats in het eindklassement, hebben 4x op het podium gestaan (2 halve finales, 2 finales waarvan één 1ste plaats)! Al onze doelstellingen zijn dus bereikt of zelfs overschreden. Onze "come-back" na de knie-operatie van zusje Kim, is dus meer dan geslaagd!!!

WOORDJE VAN DANK

Uiteraard is ons prachtige seizoen niet alleen door ons toedoen kunnen gebeuren, neen, er zijn een heleboel mensen die mee gewerkt hebben aan ons slagen en die verdienen natuurlijk ook om bedankt te worden en om extra in de verf gezet te worden!

Laat ons beginnen met de persoon die ons alle kneepjes van het vak leert, namelijk onze trainer/coach, Pascal Hens. Reeds van in het vroege voorjaar, trotseerde hij weer en wind om ons klaar te stomen voor de Belgische Competitie. Alle nodige technieken leerde hij ons aan of hielp hij verder uit te bouwen, ons tactisch spel werd steeds goed door hem voorbereid en opgelegd, onze overwinning in Duinbergen was voor hem dus ook een duidelijke verdienste! Pascal, een dikke merci voor alles wat je voor ons gedaan hebt en voor het niveau waartoe je ons geleid hebt!

Dat bij beachvolley ook heel wat materiaal, uitrusting, financiële steun enzovoort vereist is, staat als een paal boven water, vandaar dat we ons dan ook heel gelukkig mogen prijzen dat we goede sponsors hebben die ervoor zorgen dat wij alleen maar aan beachvolley moeten denken en dat alle praktische zaken geregeld zijn. Bovendien waren onze sponsors bij heel wat tornooien aanwezig om ons te ondersteunen en als ze er niet bij konden zijn, werden onze resultaten altijd op de voet gevolgd. Het zijn dus meer dan louter sponsors!Bedankt voor alles Luni Grill-tafels, dankzij u hadden we dit jaar zelfs een eigen beachterrein in Herenthout! Bedankt voor alles United Telecom, zelfs lekkere sportmaaltijden werden door u mogelijk gemaakt.

Last but not least, moeten onze trouwste supporters natuurlijk in de bloemetjes gezet worden: onze ouders en Mano, die geen enkel tornooi overgeslagen hebben, ons in gloriemomenten en moeilijke momenten gesteund en mentaal geholpen hebben, die ons constant aangemoedigd hebben! Bedankt voor dit alles!

Ook een dikke dank-je-wel aan alle supporters, familie en vrienden die ons vaak luidruchtig naar de overwinning probeerden te schreeuwen of op andere momenten mentaal aanwezig waren op onze wedstrijden, die van thuis uit onze prestaties volgden of die ons vaak aanmoedigende woordjes toespraken. Bedankt voor dit alles!

Bedankt aan iedereen, ook aan onszelf, de zusjes, voor dit schitterende seizoen, met heimwee kijken we terug, maar met volle goesting kijken we al uit naar het volgende! CU next year on the beach!